Het is vandaag nog altijd heel warm. Er staat wel veel wind. De hor werd uit het raam geblazen en was op de ventilator gevallen, terwijl ik in de voortuin bezig was met mijn nieuwe macrolens. Ondanks de woeste wind die de vlinderstruiken alle hoeken van de tuin wilde laten zien, is het mij toch gelukt geloof ik een aantal mooie plaatjes te schieten. Het is mijn eerste macrolens. Voorheen had ik een zoomlens die ook op macro kon. Daarna een hele tijd slechts een 300 mm telelens gebruikt. Inzoomen en vergroten. Een macrolens is toch een heel verschil. Lekker licht alvast. Stabieler en de lens vangt meer licht. Nu is hurken best wel een dingetje tegenwoordig, maar het ging me aardig af. Wie weet is het een kwestie van blijven doen en de spieren er aan laten wennen. Ik ben wel, na weken weer eens op pad gegaan. De warmte dwong me vrij snel weer huiswaarts. Bij de vijver wezen 'vissen' naar libellen en waterjuffers. Het riet is er helemaal weggesneden, wat het makkelijker maakte bij de kant te komen. Ineens zaten er twee waterjuffers innig samen op een dorre spriet. De wind blies hun er bijna af. Ben benieuwd naar het resultaat.

De nieuwe schutting van composiet en aluminium is in de hitte uit gaan zetten. De indrukwekkende tuindeur loopt nu een beetje aan bij het open en vooral weer dicht doen. 

Vandaag kreeg ik voor mijn verjaardag nog deze macrolens en een horloge van mijn hubby. Daar ben ik heel erg blij mee. Dus, i.p.v. de camera in de wilgen te hangen, ga ik mij nu storten op macro. Miertjes, piertjes, bloemetjes, diertjes.

Morgen wordt het iets minder warm, dan ga ik in de morgen op pad. Maandag zakt de temperatuur nog meer. Heerlijk. Vooral voor onze dochter die dan moet afrijden. Ik hoop het zo voor haar. Alles in haar leven gaat al niet zonder slag of stoot. Ze krijgt niets vanzelf. Overal voor vechten en doorzetten. Dat is wellicht voor een ieder. Maar de een krijgt het toch iets harder voor de kiezen dan de ander. 

Such is life. Nou, eens kijken...