De Bloedrode heidelibel (Sympetrum sanguineum) is een libel uit de familie van de korenbouten (Libelludae).

De libel is in grote delen van zijn areaal een algemene soort die te herkennen is aan de dieprode kleur, hoewel het niet de enige libel is met een dergelijke kleuring. Het is met een vleugelspanwijdte tot 6 centimeter een middelgrote soort.

Van andere heidelibellen zijn zowel het mannetje als het wijfje echter relatief eenvoudig te onderscheiden door de volledig zwarte poten. De zwarte poten zijn een onderscheid met veel andere soorten die in de lengte geel gestreepte poten hebben. De gelijkende vuurlibel heeft rode poten en is hieraan te onderscheiden.

Vandaag, 14 augustus 2019 had ik mijn hand uitgestoken voor deze bloedrode heidelibel. En na even zichtbaar aarzelen, van zal ik, zal ik niet, kwam hij dan toch op mijn hand zitten, net als een paar jaar geleden de steenrode heidelibel dat deed. Daar zijn wat filmpjes van gemaakt met mijn Sony bridge camera. Vandaag met mijn Sony SLR alpha 58, met macrolens nog eens geprobeerd. Een meneer kwam net langs toen ik gehurkt met mijn hand vooruit gestoken langs het pad bij de vijver zat. Hij zal een ogenblik gedacht hebben, hé, wat doet die vrouw daar, en terwijl we groetten en hij voorbij liep, zag hij de libel op mijn hand landen. De man zei spontaan: Oh, Dat is mooi mevrouw! 

Jaa, dat is zeker mooi. Die kleine pootjes op je hand. De libel vliegt geregeld weg om weer op je hand te landen. Niet omdat hij mij zo lief vindt, maar het is gewoon een lekker, warm, zacht plekje om te zitten.

Als ze dat in de de gaten hebben dan komen ze zeker een paar keer terug. Als je heel stil zit. Maar mijn benen kunnen niet meer zo lang in een deuk liggen. Hij had ook bezigheden elders en bleef steeds langer weg. Ik heb hem gegroet en bedankt. Tot ziens! Tot de volgende keer, perhaps.

Het achterlijf is bij mannetjes helder rood van kleur, met kleine zwarte vlekken op de achterste segmenten van het achterlijf Ook aan de onderzijde van het achterlijf zijn zwarte vlekjes aanwezig. Het mannetje heeft een duidelijke insnoering van het achterlijf aan het vierde segment, waardoor een enigszins knotsvormige achterlijfspunt ontstaat. Het achterlijf van het vrouwtje is in eerste instantie geel van kleur maar wordt later bruingeel. 

Aan de vleugelbasis is een oranje kleur aanwezig, waarvan het oppervlak groter is dan bij soorten als de bruinrode en steenrode heidelibel, maar een echte oranje vlek zoals bij de geelvlekheidelibel ontbreekt. De kleur wordt veroorzaakt door een fijne oranje beharing. 

Het pterostigma, de gekleurde cellen van de vleugels, zijn bij mannetjes roodbruin gekleurd, bij vrouwtjes bruin.