Vandaag was het natuurlijk dinsdag en geen maandag, maar ik kan het in de pagina titel niet veranderen. [ Het is mij toch gelukt!)

De dag eindigde warm, in de tuin, kijken naar de bomen die in de wind tegen een steeds donkerder lucht aan het zwieren waren door de wind, alsof ze iets teveel gedronken hadden. Zwarte schimmen van vleermuizen raceten af en aan over het veld achter. Een vleermuis schoot een stukje de tuin in om gelijk weer rechtsomkeer te maken. Ik overdacht de dag en de voorafgaande dag met een blikje bier. 

 

Net nog een rups tegen de gevel opkruipend onderbroken van zijn route en op de tuintafel gezet. Daar zat hij heel stil als een schaap dat weet dat het stil moet zitten als het geschoren wordt. De rups had lange haren, dus er was genoeg te scheren, maar ik doe alleen fotograferen. Ik moest hem wel verblinden met de flits, want anders lukte het niet. De rups van een witte nachtvlinder die ook bij dag actief was.

 

Ik voegde hem nog snel toe op de laptop die ik weer opnieuw uit zijn slaap moest wekken. Sorry. 

Vandaag een lange wandeling gemaakt en aan het water geëindigd, zittend en liggend. Heerlijk. Na een jacht op libellen wil je wel even moe zijn. Ik zag ze vliegen, zoals altijd. Wachten tot ze ergens gaan zitten, dan eropaf, zoeken en niet vinden. Dan vliegt er ineens eentje op van het lange gras en wilde bloemen. Weer te laat.

 

Door een droge greppel gelopen, voorzichtig prikkend op de grond voor mijn voeten, want ik maak wel grapjes over adders, maar je weet het toch maar nooit. In zo'n heerlijk koele, iets vochtig greppel onder lang vochtig gras zou ik het als adder heel aangenaam vinden. denk ik.

 

Afijn. Geen adders. Het is ook een dag van overdenking geworden. Over onze kleindochter. Ze wordt in augustus 9 jaar. Vanmorgen hoorde ik dat ze al langer bij haar moeder wilde wonen. Een andere school nam ze voor lief. Dat is een opluchting, aan de ene kant. Gelukkig wordt dat dan niet gelijk een probleem. Aan de andere kant, hoe lang is ze al ongelukkig? Hoe erg is het wel niet, dat je zelfs dat niets kan schelen, als je er maar weg bent, bij je vader en zijn nieuwe gezin.

 

Wat een leven is dit geweest tot nu toe, voor die kleine meid?

Hebben kinderen een keus?

Vader moest en zou haar hebben. Ik zei eens, laat hem dan, kijken hoe hij er op terugkomt. Het leek juist heel goed te gaan. Hij kreeg weer een baan, haalde zijn vriendin terug, die eerst niet meer wilde, maakte een paar kinderen bij haar, ging van het bier af, zo leek het, ging fietsen naar zijn werk, zette zijn beste beentje voor. 

Maakte een mooi kamertje voor Marilyn.... 

Intussen ging het niet meer. Gelukkig kan ze nu wel bij haar moeder terecht. Zij heeft haar leven nu op de rails. Hoop ik.

Wij kunnen niet meer helpen dan we in het verleden geprobeerd hebben. Haar opvangen met de kleine meid. Toen ging het mis.

Ze vluchtte bij ene Klaas, van internet, bij de opvang, met kind, naar Brabant in een zomerhuisje, met kind.

Op kamer in Tilburg. Waar de kleine om de paar weken kwam logeren.

En nu heeft ze een nieuwe vriend, waar het heel goed mee gaat, en kan onze kleindochter daar komen wonen.

Het is zo triest allemaal. Van hot naar her. Ze zag ons niet meer, kreeg een nieuwe 'oma' van een vriend in Tilburg. Dat ging uit, dus weg oma in Tilburg. Ze kreeg een nieuwe oma, van Marokko. Moslima nichtjes van de nieuwe vriend.

Vergeet ik nog de oppasburen in het begin van haar prille leven bij haar vader. Een stel achterlijke lui. 

Nou. Wie ben ik. Niemand. Wij zijn niemand in het hele verhaal.

Wil er ook niets mee te maken hebben, maar dat lukt niet. Je bent van hetzelfde bloed. Ze is onze kleindochter, of zij dat nou leuk vinden of niet. 

Ze heeft tot nu toe niet veel kans zich onbezorgd te ontplooien.

Het duurde dan ook heel lang tot ze ging praten.

Maar dat lag natuurlijk niet aan hem. Nee dat ligt aan de moeder. Die man voelt niets. Sociopaat. Als wij ooit de pijp uitgaan, wil ik hem niet bij mijn uitvaart. De kleine de schuld geven van zijn eigen onmacht.

Je kind van de hand doen. Triest figuur. Ik weet nog in het prille begin dat ze met hem ging, dat ik er zo beroerd van werd, waar onze dochter in verzeild was geraakt, met deurwaarders omdat hij de boel niet op een rijtje had.

Hij nam haar mee naar België, waar wij ook maar heen moesten, konden we oppassen. Jaja. Toen ging dat geheel verkeerd. Toestanden met geld, zonder geld, rechtbank in België. Nog pas onlangs is ze uit de schulden. Schulden vanwege dat opknappertje.

Zijn oldtimer hobby, waar vrienden voor mochten werken en dat klauwen vol geld kostte. Ja, jullie hebben toch ook een hobby, zei hij eens tegen me. Ja joh, maar je moet het wel kunnen betalen of gaan breien.

 

Man met mooie praatjes. Of we zijn autoverzekering op onze naam wilden zetten. Of we voor haar autorijlessen wilde betalen. Of we voor Marilyn wilden gaan sparen. Ik zei, ik spaar wat ik spaar. Gaat jou verder niet aan.

Zouden nogmaals geld storten, maar dat moest naar België, en ging niet zo vlot. Belde hij op waar het geld bleef.

Een persoon die alles onder controle wil houden. Iedereen. Als het niet gaat wordt de hond gedumpt als eerste, die mocht onze dochter overnemen. Zij wilde niet eens een hond.

Daarna, ons kleinkind. 

 

Wat was het mooi tussen de insecten. Sommige mensen zijn lager dan insecten.

Daar wil ik niks mee te maken hebben. Je vraagt er ook niet om. Ze komen verdomme gewoon in je leven, als je kinderen hebt,

die groter groeien en een partner zoeken. De verkeerde. 

Ze betrekken je er wel bij. Of je wil of niet. Zit ik rustig op Hyves, jaren geleden, komt ze chatten vanuit de bibliotheek in Brabant,

om te mopperen over hem. Dat hij ook wel even voor Marilyn kon zorgen. Oké. Even later werd ze gebeld, waar ze was, wanneer ze thuis kwam want het ging allemaal niet.

Kreeg ik dat weer mee.

Was ik gewoon rustig met muziek bezig op dat platform. Mijn hobby. 

Laten ze me gewoon met rust laten. 

Meer vraag ik niet. En...laten ze hun kind eens met respect behandelen. 

 

 

St.Jacobsvlinder

Beek Oeverlibel

Gewone Oeverlibel

Vroege Glazenmaker

Acacia